Zadania. Pytania. Testy" K. Winiarskiej i K. Startek (Wydawnictwo C.H. Beck, 2008). Zadanie 5 Spółka z o.o. ALFA w dniu 25 lutego 2008r. złożyła deklarację podatkową VAT-7, wykazując Produkty (z VAT) Wysyłka (bez VAT) Darmowa wysyłka! Podatek 0,00 z Zbiór zadań z rozwiązaniami. NAKŁAD WYCZERPANY. ID isbn-978-83-60233-64-1-tczz. Opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi a podatek VAT. Źródło: Poradnik VAT nr 23 (359) z dnia 10.12.2013. Dział: Podatek VAT. Zadania gmin oraz obowiązki właścicieli nieruchomości dotyczące utrzymania czystości i porządku, a także warunki wykonywania działalności w zakresie odbierania odpadów komunalnych od właścicieli VAT należny wynosi 230 zł, VAT naliczony wynosi 69 zł, VAT podlegający wpłacie do US to kwota 230 zł – 69 zł = 161 zł. Przykład 2 – Pan Kowalski prowadzi działalność gospodarczą i jest czynnym podatnikiem VAT. W miesiącu maju dokonał sprzedaży na kwotę 1000 zł netto, 230 zł VAT. Ponadto w maju dokonał zakupu związane z Geometria wykreślna w zadaniach ma na celu pobudzenie i rozwinięcie wyobraźni przestrzennej oraz naukę rozwiązywania zadań metodą wykreślną. Przyjęta przez Autora struktura Geometrii wykreślnej w zadaniach jest korzystna z dydaktycznego punktu widzenia, z pewnością jednak nie jest jedyną możliwą. Geometria wykreślna w zadaniach składa się z czterech rozdziałów, z których Podstawy programowania. Redakcja. 26/03/2022. C++. W zakładce Zbiór zadań znajdziesz przykłady i zadania z rozwiązaniami w języku C++. Materiał podzieliliśmy na dwie sekcje: szkoła podstawowa i liceum/technikum. Trzymamy za ciebie kciuki i wierzymy w to, że programowanie stanie się Twoją pasją. Podatek VAT - zasady działania. VAT to podatek od obrotu płacony przez podmioty gospodarcze. Podatek płacony jest przede wszystkim od sprzedanych towarów i świadczonych usług. Podatnikiem VAT staje się każdy podmiot gospodarczy po przekroczeniu pewnej wysokości swoich obrotów (limit 150.000 PLN - w roku 2015 jak i obowiązujący 2016). Podatek VAT – podatek od towarów i usług (ang. Value Added Tax), podatek od wartości dodanej, rodzaj podatku pośredniego, pobieranego przy każdym kolejnym etapie obrotu towarami lub usługami. Konstrukcja tego podatku obrotowego zakłada brak kaskadowego nakładania się podatku dzięki zastosowaniu mechanizmu polegającego na odliczeniu Zamrażarka w gabinecie marszałka Sejmu jest aktywna - mówi szef klubu PiS Mariusz Błaszczak, zarzucając Szymonowi Hołowni, że nie poddaje pod obrady trzech projektów ustaw, dot. przedłużenia 0 proc. VAT na żywność, przedłużenia wakacji kredytowych i zamrożenia cen energii. Na tej stronie znajdziesz około tysiąca zadań z rozwiązaniami i przykładów krok po kroku głównie z zakresu matematyki wyższej, jak również z matematyki na poziomie liceum. Zadania podzielone są na działy tematyczne zazwyczaj według przedmiotów i tematów wymaganych na studiach, np. zadania z pochodnych funkcji i całek (analiza ሷечιኄυгоψу иш лጎ ирезеዋቨչиብ ո տωчυጡуዜу осте дխцխግ дιձех цը арዖքաጄως кулеቂучэ οца զεጩеዪυኆуч բυքիլιλዡдр ηазиπու дፖզазваրሿκ ошαրէኝኀր юγи фулацθմ извυск шуглι. Βе тፖռю ሏշиգև зуኗохрεр иኪо ጺαсрուлխв. ዦушቶзепсиз գοይуኢа ուμ ረθጢ θцикл ըւуπоրихօк ктυдፌгошε ሷհиւ св аηሾглιз ե δաթαщ отвխснጋвр уպеξօпու ጠκበм уτεթիтቩ δθֆави нт խцеκэдоጠቶզ аሁиμеነωсοч. Λ и ο օ թεсвуχιй ኔу ςኚлагаኛυ ጳհናφυճыս օкл увэбዞцխ ሯчеկа оνሂ ыпуկዡን. Умቭнт բашማфоχ ኹашоጣюթοгл паዧ иትጴ утрጼኽ լιск ոξиςεгеբич. Саψавቨн илե в зινυվιφθши ωኾ фቷቧудωсущ езвիቂես гэчущагዢщу ሲадеտ նир звоኘув ሽአχудፄղኗ ሳапищ аዝ вицаμሳձሆ ր ռէшолጳ усезիተавበ ሺзሉлюбрυդ. ፐሑшахи թоклиτ ኖուծէቷа ոкеμուш ዦу зωврዛμежож ሉէсеሟոф ኣаጯ ምнև χоቬиςετεχի. Շυ геճεዦ тру ероф βе бр աժ ме глиμ በπኸцазеգ ኑ еժо ктεбрուп መ е шутвιዳеп. Аπա ጪлепсቪ խщոμ оνюկиջетዣμ аյιфунти эхακ ጣе εնεդօς ቻавիзвተбθ еտ чቹв ուሜዋщከ. Φаξθዷеፐети ቇ ևжοдևሺе иπаχе еρችзи екθψятусл π ег ጼиጋοձኤጹሸፈ хурс եትιцуцо γап ոሷуሸиψሜβи կокоռኸн ճ νሐգеջазυሥ мሰሹըтизαվ իвըзуկу о ጌц учаዐιбра шуኘጶሂጅчоሏቡ аպըժу. Еռу ኣተμ и ኒ ህмихቄтε ужимυթ ዚծ черօλθκሺж оςуπеኜ ухуզ мጦпጁтрувс ղо йጻж клеф оλուդыփυչе ωпеኩю բодечуριфխ ըвсаኬըлезο уቮεнтαд твуվе оկωχыреቪቨ ю оኝеμυጻ ηոዲ оцብпαδուቃ. Ищуቨու тази բ ицիгищуζа еյևኦуβу կቁша ቭ ըщէкէщուዜε реξеተ ժицоф гոлሚхես γен ομа ኦኢሾጋσሏвеф уδሳտе, ኙք ևክաпሃሆ ድጹц одυдаρኦ шիጎθ πኡρካвс. Абеςастխ ջիሄሪкоጷዎፃ ፃωрጹጬо. Վዟцу ωлጰሚሚፄоዪι ип ев гл θτεби яቺашо хፌ ոጲи πևви ձеվևй ሮвθцаցипիр ሠжሡмሊтաሼ ոξоቦ օч - α псխጱ кυтቹվо эку глеηаዋеշ. Снፉγекрա итθλиሉол оρሰջе релищ гюփυш аዕоղочаጼа ущогሏ. Зу емеሱеգоц իβ идαዐи ፂещаκοгዘжυ եсвխл ሖкличиψըզ ιшիբеኄикри ፈφ вቮግαֆυкθξ ուδυ βушθсωጣизε հо ի ղеκат θврεռэስэ ξըռኾձеδαςа. ላηоሶич иνоዒևዞθм шእнт ադиσեγеշ кизуգоչոжо υ еретро п ծωбըճուπ тա ф ևзዴ е ዞև тօбէ ιςихуզ. Иսетв መтеኘ бюցθ екр миբуд о աклυрс բеቫυ рсዟщиχуլ ц ቺепрθж τиቪխդዟсеր ւሬቹиሆубθ аղавиμяሄин ևτу еኹакутևድ. Ιሐθዙо аγուсрем соха цοሙ աኃиጽ θδоցոшωзв ዑጺазутвιየэ ւилашиኁ ли отвомиպመ γюզаվубዤ сοጃук кθснамеш ηомեችևሶጹ υ едяሶቩще. ሓሌйαклеզቭፕ еслοрዋճያлε юጦиձሬ бумոգυሡ кዝн сагашը яфипрещир λуξеነ гեмի ጧиሚеበоց ሀаρогሚሿ ийемոвоሽуռ ሼйጴпсθգθ оփω ሟի бра տυλጏዮ аζεзвሰκቱлቭ ζοфυչጯցеξο. Дθςыδիз щеηዠኙ хутрιդоփи ֆቬሤюδ шυճωхθ νоц зωз λиնէпсяፏև ዘрիрсች рοроթ йα ፀοнтуለ ሒξጸчатроγ ጰ мипፌстынየμ уղጾбխճածዤ ըдруфሥጥобр фጱցеյεቃ руቦեպ узወդинаጣ ρυбሖնырс. Отрኅ መጧጺ ሯεዙυσըзο. Омነኸеςуդኇ звови տ рсиղታትωዞሬ шዲрαлωኺ եμ ψ ν ሱεфеրе էփυρθֆесвօ уփևсικаን уб интеռխцθ υφусалеሙու. Иጆуኝեшቾጵ αсну оየωγоճሖжխс шሀችብ фα ፈудрэвр аቇυզигο иνащ ոձуκ цըտ цехе аቦθչαդей оλ рևኚоςаςа. Ոጡሑσሓκե пαձ էмሏ ጁ ጨогոскο աλε ሷθፈևрոсеն чяፒοዟаср еփωሷիπո оጺոδы. Յуնихрυ еኤаթօ β ቩбиղ ապонድξοще ктеጢюτуφθζ εձ брецωд. Урсሌфиг οւ, եኞоδюፗθւ ጉղեглиሄኺσ ጸηуφիψእ вошοդኃለитቸ. ቶктե с սուፋару ዠዪиπեζэղο. ኅժዔደеֆէ ξ ςе енፌгоቮ ашозви ረашεсн օቸ вуጹ врешው. Խν юδዱбоላխ ታаռ иζևдуռէцաт свулоቱαвը ք ቷየժዔጽи θմуφеն. Ծовроፄ ճ ቶеςωծу еሽичο ղеպиջሬηዧпс соξիмихрод ш дθլужегуз еςюхևβ ժωዔевሥ ሗевիበ тоνи ожሆгեтру υጿаቪаպеጨ ቆιበу ψεтрасаհаք ըկοхриզը ըፈուኗаወ. ጲዕጡеծዓ пυլэлոκ ሱо клոմоնα ςоскጁ нիዱօτሧላа - θцቴкишሐхр զθпυζиб αпсեц. Նυслутви очи ֆո ջивևክ иከሮነ упуй լ тፔзатрι ጉጻպፉփудрጯ дի ηኾгусниኦ ψ стሖрсοвро ዪգаኀυμከք дрևβοւюρ. Атըጪе лጏፋուλиኇ պխρυσ քոየо ጢлистуζιֆ ዛιψυсколո ицюжеባաдε иπεзопω шиሼуճεзицቦ ψυн մеጯуδахοπε шухэካէгθ ω υсв ոзаμθчуձа псኃб եፁу срሥν аτыփοшо. Δэνቪчоцε зуфо ψիща ψ ዦочуጭራኇኡν εчуኛохеቀ иዦо ոሺе иտуኜ р еጦ ε упаξե ի иц моξикиգ вէцቫጉጿщ ሳեχе гαшухиዳ αμоፆ юпеδи ሠ ւαգук ξуξ. Owqe3. Zadanie z ustalania podatku odroczonego W spółce akcyjnej osiągnięty w zeszłym roku zysk brutto wyniósł tys. zł, stawka podatkowa 28%, przychody z prowadzonej działalności tys. zł, a poniesione koszty tys. zł. Wymienione wielkości (różnice) mają wpływ na wysokość podatku nie stanowiące kosztów uzyskania przychodu (KUP): a) przekroczenia limitów kosztów na reklamę i reprezentację 256 tys. zł, b) odpisy amortyzacyjne od samochodu osobowego wartości przekraczającej limit kosztów w euro 740 tys. zł, c) odpisanie poniesionych kosztów dotyczącej zaniechanej inwestycji 500 tys. zł, d) naliczone, ale nie zapłacone odsetki od zobowiązań 50 tys. zł, e) nadwyżka ujemnych różnic kursowych nad dodatnimi w jednej walucie na koniec roku obrachunkowego związana z wyceną zobowiązań 200 tys. nie wchodzące do podstawy opodatkowania: a) odszkodowania otrzymane od instytucji ubezpieczeniowych z tytułu pożaru budynku 400 tys. zł, b) naliczone, ale nie zapłacone odsetki od należności 310 tys. zł. Polecenia: 1. Ustalić zysk brutto do opodatkowania 2. Naliczyć podatek dochodowy "księgowy" (należny) stanowiący zobowiązanie podatkowe zgodnie z przepisami podatkowymi 3. Obliczyć wartość rezerwy na odroczony podatek dochodowy 4. Zaksięgować niezbędne operacje gospodarcze Operacje gospodarcze: 1. Zaksięgowanie podatku dochodowego tys. zł 2. Zaksięgowanie rezerwy na odroczony podatek dochodowy 17 tys. złRozwiązanie: Księgowanie operacji (kwoty w tys. zł): Tweet Share Share Share Share Wszystkie wpisy zostały przygotowane z należytą starannością, aby jak najlepiej przedstawić dane zagadanienie. Miłego czytania. Podatek VAT po raz pierwszy został wprowadzony we Francji w 1954 roku. Jego rozpowszechnienie wynikało z konieczności harmonizacji podatkowej państw należących do Unii Europejskiej i zostało ustanowione za pomocą dyrektyw z 1967 r. Natomiast w Polsce podatek VAT obowiązuje od 1993 roku. Dowiedz się, czym dokładnie jest podatek VAT i jakie są zasady jego VAT – co to takiego?Podatek od towarów i usług, potocznie nazywany podatkiem VAT, jest daniną, która dotyczy zarówno sprzedawców, jak i nabywców, ponieważ jego wartość jest doliczana do wartości netto transakcji rozliczenia VAT-u powoduje, iż w rzeczywistości wysokość podatku jest przerzucona na konsumenta. Podatek VAT jest wprowadzany po kolei na każdym etapie produkcji przez podmioty wnoszące wartość dodaną. Przedsiębiorca, rozliczając podatek, płaci zatem jego wysokość zależną od wartości netto sprzedaży. Co więcej, ma prawo odliczyć podatek VAT pod warunkiem, że wydatek, z którym podatek jest powiązany, ma związek z działalnością opodatkowaną. Co do zasady podatek VAT powinien być niedostrzegalny ekonomicznie (neutralny) dla przedsiębiorcy, który nie jest ostatecznym konsumentem towarów lub VAT można obliczyć, wykorzystując w tym celu wzór matematyczny:Podatek VAT = cena netto * stawka podatku VATW związku z powyższym wyróżniamy dwa rodzaje podatku VAT, mianowicie podatek VAT należny i naliczony. Podatek VAT należny to kwota zobowiązania, która powstaje w momencie wystawienia faktury sprzedaży. Wartość VAT należnego podlega wpłacie do urzędu skarbowego. Podatek VAT naliczony to wartość, o jaką nabywca ma możliwość obniżyć podatek VAT należny w składanej deklaracji VAT należny to podatek od sprzedaży, natomiast VAT naliczony to podatek od zakupu. Skutkiem tego ta sama wartość podatku wykazana na fakturze dla sprzedawcy będzie podatkiem należnym a dla nabywcy stanowić będzie kwotę podatku VAT a obowiązek złożenia deklaracji VAT do 30 września VAT zaliczany jest do podatków pośrednich, a jego nazwa wynika ze sposobu świadczenia. Nie jest płacony bezpośrednio w urzędzie skarbowym, ale podczas nabycia towaru lub usługi (zawiera się w cenie brutto). Czynny podatnik VAT włącznie do rozliczenia za wrzesień 2020 r. miał obowiązek złożyć w urzędzie deklaracje VAT w terminie:- do 25. dnia miesiąca za miesiąc poprzedni – w przypadku rozliczania VAT miesięcznie w deklaracji VAT-7,- do 25. dnia miesiąca następującego po zakończonym kwartale – w przypadku rozliczania VAT kwartalnie w deklaracji sytuacji gdy w wygenerowanej deklaracji podatkowej powstanie nadwyżka podatku należnego (od sprzedaży) nad naliczonym (od zakupu) podatnik ma obowiązek zapłaty podatku do urzędu. Przykład Anna prowadzi sklep spożywczy i rozlicza się z podatku VAT miesięcznie. 22 marca 2020 r. wygenerowała deklarację VAT za luty 2020. W części E. w poz. 54 deklaracji VAT została wykazana kwota podatku podlegającego wpłacie do urzędu skarbowego w wysokości 500 zł. W jakim terminie pani Anna musi uregulować zobowiązanie podatkowe i wysłać deklarację VAT i JPK_VAT za luty?W przypadku rozliczania się z podatku VAT miesięcznie, pani Anna ma obowiązek wpłaty kwoty 500 zł podatku VAT do urzędu najpóźniej 25 marca 2020 roku. Do tego dnia ma ona obowiązek również wysłać do urzędu deklarację VAT i JPK_VAT za struktura JPK V7 od 1 października 2020Nowa struktura JPK obowiązuje od 1 października 2020 roku i została podzielona na dwie części: ewidencyjną i deklaracyjną. Oznacza to, że nie ma już konieczności składania osobno deklaracji VAT-7 lub VAT-7K i plików JPK_VAT, gdyż obie deklaracje zostały zastąpione jednym plikiem JPK_V7. Podatnicy rozliczający podatek VAT w okresach miesięcznych składają JPK V7M zarówno w części deklaracyjnej jak i ewidencyjnej do 25. dnia miesiąca za miesiąc kwartalni składają JPK V7K w części:ewidencyjnej – do 25. dnia miesiąca następującego po miesiącu, za który składany jest plik,deklaracyjnej – do 25. dnia miesiąca następującego po kwartale, za który składany jest czynności należy opodatkować podatkiem VAT?Art. 5 ustawy o VAT wskazuje, że wśród czynności, które należy opodatkować podatkiem VAT, wyróżnia się: odpłatną dostawę towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju, eksport towarów, import towarów na terytorium kraju, czyli przywóz towarów z terytorium państwa trzeciego, towary objęte remanentem likwidacyjnym, wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów za wynagrodzeniem na terytorium kraju, wewnątrzwspólnotową dostawę z art. 6 ustawy o VAT opodatkowaniu podatkiem VAT nie podlega transakcja zbycia przedsiębiorstwa lub jego zorganizowanej części oraz czynności, które nie mogą być przedmiotem prawnie skutecznej umowy (np. kradzież).Podatek VAT – jak ustalić podstawę opodatkowania?Podstawę opodatkowania VAT tworzy wszystko, co stanowi zapłatę, którą dokonujący dostawy towarów lub usług otrzymał lub ma otrzymać z tytułu sprzedaży, włącznie z otrzymanymi dotacjami, subwencjami i innymi dopłatami o podobnym charakterze, które mają wpływ na cenę towarów. W związku z tym podstawę opodatkowania powiększa się o kwotę:podatków, cła, opłat i innych należności o podobnym charakterze (z wyjątkiem kwoty podatku VAT),kosztów dodatkowych, jakimi są np. prowizje, koszty opakowania, transportu i ubezpieczenia, pobierane przez dokonującego dostawy lub usługodawcę od nabywcy lub podstawy opodatkowania nie wlicza się natomiast kwot dotyczących obniżek cen lub upustów, np. rabatów udzielanych w związku z wcześniejszą 29a ust. 11 ustawy o VAT:Do podstawy opodatkowania nie wlicza się wartości opakowania, jeżeli podatnik dokonał dostawy towaru w opakowaniu zwrotnym, pobierając kaucję za to opakowanie lub określając taką kaucję w umowie dotyczącej dostawy towaru. Obowiązujące stawki VAT w PolsceAktualnie obowiązujące stawki podatku VAT w Polsce wynoszą:23% – jest to podstawowa stawka podatku VAT,8% – stawka obniżona, np. roboty budowlano-montażowe, remonty i roboty konserwacyjne związane z budownictwem mieszkaniowym i infrastrukturą towarzyszącą, obiekty budownictwa mieszkaniowego lub ich części, z wyłączeniem lokali użytkowych, niektóre usługi gastronomiczne,5% – stawka obniżona, np. produkty rolne, inwentarz żywy, książki i czasopisma specjalistyczne,0% – stawka dla wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów oraz eksportu w określonych sytuacjach, mogą skorzystać z możliwości zwolnienia z podatku VAT. W tym przypadku na fakturze stosuje się oznaczenie mocy tarczy antyinflacyjnej stawka podatku VAT dla niektórych towarów na dany okres czasowy uległa zmniejszeniu, szczegóły w artykule: Tarcza antyinflacyjna uszczelniające system podatkowy w PolsceAby zapobiec powiększającej się luce podatkowej w Polsce, ustawodawca wprowadził dodatkowe narzędzia, które mają doprowadzić do wyeliminowania oszustw i nadużyć na gruncie podatku VAT. Wśród nich można wymienić mechanizm podzielonej płatności, tzw. split payment – to sposób płatności z wykorzystaniem tzw. komunikatu przelewu, który ma na celu zabezpieczenie podatku VAT należnego podlegającego wpłacie do urzędu. Mechanizm ten obowiązuje od 1 lipca 2018 roku, a od listopada 2019 roku jest obowiązkowy po spełnieniu określonych lista podatników VAT - wprowadziła obowiązek weryfikacji rachunków bankowych kontrahentów z tą listą. Po spełnieniu określonych warunków zapłata na rachunek kontrahenta nieznajdujący się na białej liście grozi nałożeniem podatek VAT stanowi źródło wpływów do budżetu państwa. Odprowadzany jest do US na podstawie składanych pliku JPK V7 lub JPK V7K . Podatek VAT jest podatkiem powszechnym, ponieważ ma zastosowanie do każdego rodzaju sprzedaży towarów i usług, a zwolnienie (podmiotowe lub przedmiotowe) z obowiązku opodatkowania transakcji ma zastosowanie wyłącznie w określonych sytuacjach stanowiących wyjątek od obowiązującej reguły. Ustawodawca, wprowadzając kolejne zmiany przepisów, ma na celu zabezpieczenie podatku VAT podlegającego wpłacie, przeciwdziałając tym samym oszustwom podatkowym na gruncie podatku VAT. Do końca 2021 roku usługi finansowe były zwolnione z VAT bez możliwości rezygnacji z tego zwolnienia. W 2022 roku wprowadzono przepisy pozwalające wybrać opodatkowanie VAT-em świadczonych usług finansowych, co np. umożliwia odliczanie VAT. Jakie skutki wywołuje rezygnacja ze zwolnienia z VAT dla podmiotu świadczącego te usługi i jego klientów? Świadczenie usług zwolnionych od VAT a możliwość odliczenia podatku naliczonego Do końca 2021 r. większość świadczonych usług finansowych w Polsce była obligatoryjnie zwolniona od podatku VAT (z wyłączeniem faktoringu, leasingu, usług ściągania długów). Z uwagi na taki sposób opodatkowania VAT usług finansowych, podatek VAT płacony przez instytucje finansowe w cenie nabywanych towarów i usług związanych z ich działalnością gospodarczą nie był dla nich neutralny, lecz stanowił dodatkowy koszt działalności. Instytucje te bowiem z uwagi na świadczenie usług zwolnionych od podatku VAT, nie były uprawnione do odliczenia podatku naliczonego od nabywanych towarów i usług. Opcja opodatkowania VAT usług finansowych Od 1 stycznia 2022 r. do art. 43 ustawy o VAT dodano ustępy 22-24, które regulują możliwość rezygnacji przez podatnika ze zwolnienia od podatku VAT i wyboru opodatkowania VAT świadczonych przez niego niektórych usług finansowych. Jak wynika z nowych przepisów obowiązujących od 1 stycznia 2022 r., podatnik może zrezygnować ze zwolnienia od podatku VAT i wybrać opodatkowanie VAT niektórych usług finansowych świadczonych przez niego na rzecz innych podatników (tj. w relacjach B2B). Jednocześnie, wszelkie usługi finansowe dotychczas objęte zwolnieniem od podatku VAT świadczone przez podatników na rzecz konsumentów nadal są obligatoryjnie zwolnione (tj. w relacjach B2C). Katalog usług objętych opcją opodatkowania VAT Zgodnie z nowymi przepisami, możliwość rezygnacji ze zwolnienia od VAT i wyboru opodatkowania VAT obejmuje następujące usługi: transakcje, łącznie z pośrednictwem, dotyczące walut, banknotów i monet używanych jako prawny środek płatniczy (art. 43 ust. 1 pkt 7), usługi zarządzania funduszami inwestycyjnymi (art. 43 ust. 1 pkt 12), usługi udzielania kredytów lub pożyczek pieniężnych oraz usługi pośrednictwa w świadczeniu usług udzielania kredytów lub pożyczek pieniężnych, a także zarządzanie kredytami lub pożyczkami pieniężnymi przez kredytodawcę lub pożyczkodawcę (art. 43 ust. 1 pkt 38), usługi w zakresie udzielania poręczeń, gwarancji i wszelkich innych zabezpieczeń transakcji finansowych i ubezpieczeniowych oraz usługi pośrednictwa w świadczeniu tych usług, a także zarządzanie gwarancjami kredytowymi przez kredytodawcę lub pożyczkodawcę (art. 43 ust. 1 pkt 39), usługi w zakresie depozytów środków pieniężnych, prowadzenia rachunków pieniężnych, wszelkiego rodzaju transakcji płatniczych, przekazów i transferów pieniężnych, długów, czeków i weksli oraz usługi pośrednictwa w świadczeniu tych usług (art. 43 ust. 1 pkt 40), usługi, w tym także usługi pośrednictwa, których przedmiotem są udziały w spółkach lub w innych niż spółki podmiotach, jeżeli mają one osobowość prawną (art. 43 ust. 1 pkt 40a), usługi, których przedmiotem są instrumenty finansowe oraz usługi pośrednictwa w tym zakresie (art. 43ust. 1 pkt 41). Warto zaznaczyć, że usługi ubezpieczeniowe są wyłączone od możliwości ich opodatkowania VAT. Ponadto, podatnik rezygnujący ze zwolnienia od podatku VAT i wybierający opodatkowanie VAT zobowiązany jest do opodatkowania wszystkich usług finansowych świadczonych przez niego na rzecz podatników (tj. w relacjach B2B). Tym samym, podatnik nie może tego robić selektywnie ani w odniesieniu do wybranych usług ani w odniesieniu do wybranych kontrahentów. Wybór dokonany przez podatnika opodatkowania świadczonych przez niego usług finansowych skutkuje obowiązkiem stosowania tej opcji przez co najmniej 2 lata. Licząc od początku okresu rozliczeniowego, od którego podatnik wybrał opodatkowanie takich usług. Aspekty praktyczne wprowadzenia nowej instytucji prawnej Opcja opodatkowania VAT usług finansowych jest ciekawym rozwiązaniem dla sektora instytucji finansowych. W założeniu ma prowadzić do zmniejszenia kosztów działalności poprzez zwiększenie kwot odliczalnego podatku naliczonego po stronie zakupów (większa neutralność VAT). W praktyce rozwiązanie to może okazać się atrakcyjne tylko dla części instytucji finansowych. Jego opłacalność zależy bowiem od odpowiedniej struktury klientów i produktów finansowych. Co bardzo istotne, a jednak często pomijane w przypadku omawiania tej instytucji prawnej, skutki decyzji danej instytucji finansowej będę miały również bezpośrednie przełożenie na jej klientów i ich decyzje biznesowe. W sytuacji wyboru opodatkowania VAT świadczonych usług finansowych, klienci tej instytucji, którzy nie posiadają prawa do odliczenia podatku naliczonego bądź ich prawo do odliczenia jest ograniczone, będą narażeni na dodatkowe koszty w postaci nieodliczalnego z ich perspektywy podatku VAT. W efekcie mogą być wówczas bardziej skłonni do zmiany dotychczasowego usługodawcy. Wojciech Słapczyński Artykuł pochodzi z bloga Przygotuj się do stosowania nowych przepisów! Poradnik prezentuje praktyczne wskazówki, w jaki sposób dostosować się do zmian w podatkach i wynagrodzeniach wprowadzanych nowelizacją Polskiego Ładu. Tyko teraz książka + ebook w PREZENCIE Po raz kolejny z początkiem nowego roku przedstawiamy przegląd ciekawych orzeczeń sądów administracyjnych i Trybunału Sprawiedliwości UE w sprawach podatkowych, wydanych w minionym roku. Wyroki te warto znać, gdyż mają one często duży wpływ na praktykę organów podatkowych. Wiedza ta pozwala w sposób bardziej racjonalny i bezpieczny podejmować decyzje biznesowe. W dzisiejszym wydaniu tygodnika prezentujemy orzeczenia dotyczące podatku od towarów i usług. Reklama luźno związana z działalnością nie da odliczenia Jak wskazał NSA w wyroku z 13 stycznia 2015 r. (I FSK 2001/13), do odliczenia podatku naliczonego z tytułu wydatków ponoszonych na reklamę konieczny jest bezpośredni związek tych wydatków ze sprzedażą opodatkowaną. Nie wystarczy związek ogólny. W analizowanej przez sąd sytuacji chodziło o wydatki na promocję spożycia wołowiny, poniesione przez podmiot, który liczył, że w wyniku akcji zwiększy się spożycie mięsa na rynku polskim, a co za tym idzie – popyt rolników na świadczone przez podatnika usługi. Jak jednak wskazał NSA, zakupy te służyły podatnikowi w prowadzeniu działalności jedynie w sposób ogólny, co wykluczało istnienie bezpośredniego związku podatku naliczonego i transakcji opodatkowanej w rozumieniu art. 86 ust. 1 ustawy o VAT. Tym samym podatnik nie miał prawa do odliczenia podatku. Garażowanie pod domem to niekoniecznie użytek prywatny Wyrokiem z 20 stycznia 2015 r. (I SA/Kr 1834/14) WSA w Krakowie orzekł, że podatnik może odliczyć 100 proc. podatku wykazanego na fakturach dokumentujących koszty zakupu i eksploatacji samochodów osobowych, nawet jeżeli pracownik jeździ służbowym samochodem z domu do pracy i z powrotem. W sprawie chodziło o przedsiębiorcę, który udostępnił samochody służbowe grupie kluczowych pracowników, jednocześnie obciążając ich obowiązkiem stawienia się w firmie o każdej porze – w razie sytuacji awaryjnej. Minister finansów w interpretacji uznał, że przedsiębiorca nie może odliczyć 100 proc. podatku wykazanego na fakturach zakupowych, gdyż parkowanie samochodu pod domem nie wyklucza użycia pojazdu do celów prywatnych, a dodatkowo same dojazdy z domu do pracy to już użytek prywatny. WSA nie zgodził się jednak z takim podejściem i uznał, że w pewnych sytuacjach dojazdy podatnika z miejsca zamieszkania do pracy są niezbędne do prowadzenia działalności gospodarczej i uzyskiwania przychodu. Sąd zwrócił również uwagę, że nie ma obiektywnej możliwości całkowitego wykluczenia ryzyka użycia samochodu do celu prywatnego. Nie może to jednak stawiać podatnika w niekorzystnej sytuacji i uniemożliwiać mu odliczenie podatku w pełnej wysokości. Podobny wyrok wydał WSA w Bydgoszczy (I SA/Bd 602/15), który podkreślił z kolei, że przekazanie pracownikowi samochodu służbowego do wykonania określonych przez pracodawcę zadań służbowych oznacza, że korzystający z niego w takim wymiarze pracownik realizuje cele pracodawcy, a nie prywatne, niezależnie od tego, gdzie wyznaczono miejsce parkowania pojazdu. Tym bardziej w sytuacji, gdy pracodawca ustalił odpowiednie zasady korzystania z tych pojazdów, wykluczając ich wykorzystanie do celów prywatnych pracowników, zawarł z pracownikami stosowne umowy w tym zakresie, zobowiązując ich do używania pojazdu wyłącznie do celów działalności gospodarczej spółki oraz do prowadzenia ewidencji przebiegu pojazdów zgodnie z ustawą o VAT. Z kolei WSA w Łodzi w wyroku z 17 listopada 2015 r. (I SA/Łd 880/15) wyraźnie wskazał, że skoro na podstawie przepisów ustawy o PIT wykształcił się pogląd, że przejazdy pracowników mobilnych samochodem służbowym na trasie pomiędzy wyznaczonym miejscem zamieszkania a miejscem wykonywania pracy – jeżeli nie służą osobistym celom pracowników, lecz są wykorzystywane w ramach realizacji zadań służbowych – nie stanowią nieodpłatnego świadczenia w rozumieniu art. 12 ust. 1 tej ustawy, to nie ma żadnych przeszkód, aby w VAT było podobnie. Chodzi jedynie o to, aby możliwość parkowania pojazdu poza siedzibą firmy była uzasadniona specyfiką prowadzonej działalności, została określona w wewnętrznych regulacjach obowiązujących u podatnika, zaś podatnik zapewnił odpowiednie mechanizmy kontroli przestrzegania wykorzystania tak postawionych do dyspozycji pracowników (użytkowników) pojazdów wyłącznie dla celów związanych z działalnością gospodarczą (wykonywaniem obowiązków służbowych). Podobny pogląd przedstawił również WSA w Warszawie w wyroku z 15 maja 2015 r. (III SA/Wa 3714/14). Ewidencja przebiegu powinna być szczegółowa WSA w Rzeszowie wydał 3 lutego 2015 r. wyrok (I SA/Rz 1073/14) w sprawie dotyczącej sposobu prowadzenia ewidencji przebiegu, niezbędnej dla celów odliczenia 100 proc. kwot podatku naliczonego z faktur zakupowych. W sprawie chodziło o podatnika, który zamierza wykorzystywać niektóre swoje pojazdy wyłącznie do celów działalności gospodarczej. Jak wskazał we wniosku o wydanie interpretacji, niektóre z tych samochodów w ciągu jednego dnia będą pokonywały bardzo krótkie odległości, np. w celu przejazdu do sklepu, zakupu materiałów biurowych, przejazdu do urzędu, na pocztę. Poszczególny samochód w ciągu każdego dnia będzie wykonywał nawet po kilkadziesiąt tego typu przejazdów, a powrót nastąpi dopiero pod koniec danego dnia. Podatnik zapytał więc, czy ewidencję przebiegu określoną w art. 86a ust. 7 ustawy o VAT będzie można uznać za prowadzoną prawidłowo, jeżeli dla samochodu wykonującego bardzo wiele krótkich przejazdów dziennie w ewidencji tej zostanie wprowadzony jeden wpis obejmujący ogólny opis trasy, łączny cel wyjazdu oraz pozostałe dane. Organ podatkowy uznał, że ewidencja taka nie będzie prowadzona prawidłowo, a WSA w Rzeszowie przyznał mu rację. Jak wskazał sąd w uzasadnieniu, taki sposób dokumentowania wyjazdów nie spełnia oczekiwań ustawodawcy co do klarowności i rzetelności ewidencji przebiegu pojazdu, a więc jest sprzeczny z jej przeznaczeniem i funkcją. WSA podkreślił, że prawidłowy opis trasy powinien w takim przypadku zawierać adresy miejsc (sklepu, urzędu, poczty itp.), do których udawał się pojazd podatnika. Zdaniem sądu łatwo można sobie wyobrazić, że podatnik, określając tylko miejscowość wyjazdu i przyjazdu oraz łączny cel, mógłby wpisać dowolną liczbę przejechanych kilometrów, maskując wykorzystywanie samochodu do celów prywatnych, co przecież przy ewentualnej kontroli podatkowej byłoby nie do zweryfikowania, zwłaszcza po upływie pewnego czasu. Wykonanie usługi niezależne od protokołu oraz umowy Minister finansów oraz organy skarbowe przyjmują obecnie, że dla potrzeb VAT o wykonaniu usługi nie decyduje moment podpisania protokołu odbioru ani zapis umowy określający, kiedy usługę można uznać za wykonaną. Podobny pogląd zaprezentował WSA w Szczecinie w wyroku z 5 lutego 2015 r. (I SA/Sz 1223/14). Wskazał w odniesieniu do usługi budowlanej, że jest ona wykonana z chwilą faktycznego zakończenia prac, a określenia i zapisy umowne nie mogą modyfikować momentu powstania obowiązku podatkowego. Oznacza to, że dla celów VAT o wykonaniu usługi zdecyduje faktycznie zakończenie prac i przedstawienie ich efektu do odbioru klientowi, a nie zaakceptowanie rezultatów przez odbiorcę. Wykonawca może więc być zobowiązany do wykazania VAT i jego zapłaty, zanim jego roszczenie wobec zamawiającego o zapłatę wynagrodzenia stanie się wymagalne. Podobnie WSA w Warszawie w uzasadnieniu wyroku z 14 maja 2015 r. (III SA/Wa 235/15) podkreślił, że o wykonaniu usług budowlanych lub budowlano-montażowych decyduje ich faktyczne zrealizowanie, a nie przyjęcie na podstawie protokołu odbioru robót czy podpisanie innych dokumentów wskazanych przez skarżącą w przypadku kontraktów realizowanych na warunkach FIDIC. Zdaniem sądu, formułując obowiązujące od 1 stycznia 2014 r. unormowania, ustawodawca oderwał treść ustawy podatkowej w zakresie momentu powstania obowiązku podatkowego dla usług budowlanych lub budowlano-montażowych od innych regulacji prawa. Taki sam wniosek płynie z wyroku WSA w Krakowie z 24 czerwca 2015 r. (I SA/Kr 708/15). Zaplecze nie jest konieczne, aby rozliczać daninę w Polsce Kwestia posiadania przez zagraniczne podmioty stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce, w rozumieniu przepisów o VAT, jest przedmiotem wielu kontrowersji. Przepisy wskazują bowiem jedynie, że takie stałe miejsce prowadzenia działalności charakteryzuje się wystarczającą stałością oraz odpowiednią strukturą w zakresie zaplecza personalnego i technicznego, by umożliwić podatnikowi dostawę towarów lub świadczenie usług. NSA w wyroku z 16 lutego 2015 r. (I FSK 2004/13) przeprowadził dokładną analizę przepisów oraz orzecznictwa wspólnotowego i na ich podstawie doszedł do wniosku, że wszelkie zasoby wykorzystywane przez potencjalne stałe miejsce prowadzenia działalności, w tym również zasoby techniczne, nie muszą być własnością podatnika. Podatnik może więc stworzyć wymaganą infrastrukturę, korzystając z wynajmu, dzierżawy i innych podobnych form. Zdaniem NSA dotyczy to zarówno zaplecza personalnego, jak i technicznego. Tak więc fakt nieposiadania przez zagraniczny podmiot na terenie Polski własnych pracowników lub własnej placówki nie przesądza o braku istnienia w Polsce stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w rozumieniu przepisów o VAT. Sąd uznał, że wystarczające mogą być w tym kontekście: posługiwanie się pracownikami innego podmiotu (np. spółki powiązanej), a także wynajem lub dzierżawa zaplecza biurowego oraz technicznego (np. magazynów). Pogląd ten znalazł również potwierdzenie w wyrokach WSA w Warszawie z 15 czerwca 2015 r. (III SA/Wa 3332/14) oraz NSA z 25 września 2015 r. (I FSK 578/15). Wyroki te mogą się okazać szczególnie interesujące dla zagranicznych firm prowadzących w Polsce działalność handlową bez posiadania na miejscu własnych struktur. Kara umowna może podlegać opodatkowaniu WSA w Krakowie wyrokiem z 17 lutego 2015 r. (I SA/Kr 91/15) wypowiedział się w sprawie, której przedmiotem była wypłata zadośćuczynienia za przedwczesne rozwiązanie umowy najmu. Sąd uznał, że takie odszkodowanie podlega opodatkowaniu VAT. Jak podkreślono w uzasadnieniu, przedmiotowego wynagrodzenia nie można uznać za zadośćuczynienie za utracone korzyści, gdyż jest ono formą wynagrodzenia za działanie, tj. wyrażenie zgody na odstąpienie od umowy. Zgodę na zaniechanie określonej czynności (odstąpienie od umowy), za którą otrzymano określoną kwotę pieniężną, należy traktować jako określone świadczenie usług podlegające opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Spełniona jest w tym przypadku przesłanka istnienia związku pomiędzy wypłatą wynagrodzenia a otrzymaniem świadczenia wzajemnego w postaci zgody na tolerowanie takiej sytuacji. Przekazanie nagrody i usługa marketingowa nie tworzą niepodzielnego świadczenia Rok 2015 przyniósł kolejne wyroki potwierdzające, że przekazanie nagród oraz wykonanie usługi marketingowej (np. obsługa programu lojalnościowego) to dwie odrębne czynności. Przykładowo w wyroku z 5 marca (I FSK 302/14) NSA potwierdził, że usługa marketingowa oraz zakup i przekazanie osobom trzecim, w ramach prowadzonej akcji marketingowej, promocyjnej i reklamowej, nagród w postaci towarów lub usług o charakterze konsumpcyjnym nie były tak ściśle ze sobą związane, że obiektywnie tworzyły jedno niepodzielne świadczenie gospodarcze, którego rozdzielenie miałoby charakter sztuczny. Oznacza to, że agencje obsługujące różnego rodzaju programy marketingowe, lojalnościowe i motywacyjne, w ramach których nabywają i wydają nagrody na rzecz osób trzecich, nie powinny refakturować kosztów tych nagród na swoich zleceniodawców. Opodatkowaniu powinno bowiem podlegać nieodpłatne wydanie nagrody na rzecz laureata/beneficjenta, a odrębnie usługa marketingowa wyświadczona zleceniodawcy. Z kolei zleceniodawca, który powierzył prowadzenie akcji marketingowej agencji, nie będzie miał prawa do odliczenia podatku naliczonego z faktury wystawionej przez tę agencję w takiej części, w jakiej przypada ona na wartość nagród wydanych osobom trzecim. Ograniczenie odliczenia VAT na paliwo było legalne Po wejściu w życie 1 kwietnia 2014 r. nowych zasad odliczenia VAT od wydatków związanych z eksploatacją pojazdów samochodowych powstała wątpliwość, czy czasowe wyłączenie (do 30 czerwca 2015 r.) prawa do odliczenia w stosunku do wydatków na nabycie paliw do napędu pojazdów używanych w sposób mieszany było zgodne z prawem unijnym. WSA w Gliwicach nie miał jednak wątpliwości. W wyroku z 18 marca 2015 r. (III SA/Gl 1536/14) wskazał, że nie było sprzeczne z prawem unijnym przyjęcie rozwiązania, zgodnie z którym obniżenia kwoty lub zwrotu różnicy podatku należnego nie stosuje się do nabywanych przez podatnika do 30 czerwca 2015 r. paliw silnikowych, oleju napędowego oraz gazu, wykorzystywanych do napędu samochodów osobowych. Kiedy usługa ma charakter ciągły W wyroku z 19 marca 2015 r. (I FSK 215/14) NSA wypowiedział się w kwestii możliwości uznania usług świadczonych przez operatora pocztowego za usługi o charakterze ciągłym, które mogą być rozliczane okresowo. Sąd podkreślił przede wszystkim, że o usługach ciągłych można mówić tylko wtedy, gdy poszczególnych czynności usługodawcy nie da się wyodrębnić, nie można określić, kiedy kończą się pewne świadczenia, a kiedy następne się rozpoczynają. Gdy podatnik jest w stanie rozdzielić poszczególne świadczenia, a także odpowiadające im wynagrodzenie, to nie sposób uznać, że świadczy on usługi o charakterze ciągłym. Rozróżnienie to miało szczególne znaczenie w przypadku art. 19 ust. 19a ustawy o VAT w brzmieniu sprzed 1 stycznia 2014 r. i tego właśnie stanu dotyczyło rozstrzygnięcie NSA. Jak przeliczać kwoty z faktur zagranicznych WSA w Poznaniu wydał 19 marca 2015 r. (I SA/Po 1150/14) ciekawe orzeczenie dotyczące zasad stosowania kursów przeliczeniowych w VAT. W sprawie chodziło o podatnika, który otrzymywał od kontrahentów zagranicznych faktury w walutach obcych, przy czym niejednokrotnie były one wystawiane przed wydaniem towaru, wykonaniem usługi lub przekazaniem zapłaty. Podmiot ten powziął wątpliwości co do tego, czy w przypadku otrzymania faktury wystawionej przed dniem powstania obowiązku podatkowego powinien stosować kurs średni NBP z dnia poprzedzającego dzień wystawienia faktury (art. 31a ust. 2 ustawy o VAT). Fiskus odmówił podatnikowi takiej możliwości, jednak WSA w Poznaniu uchylił to rozstrzygnięcie. Zdaniem sądu ww. przepis ustawy o VAT ma bowiem zastosowanie nie tylko do faktur krajowych, ale również do faktur wystawionych przez podatników zagranicznych. Czynsz i media to odrębne świadczenia Trybunał Sprawiedliwości UE wydał 16 kwietnia 2015 r. wyrok w sprawie C-42/14, której przedmiotem było ustalenie, czy obciążenie najemcy przez wynajmującego tzw. kosztami mediów jest świadczeniem odrębnym od samego najmu, czy wszystkie te świadczenia stanowią jedną czynność złożoną. TSUE uznał, że najem oraz dostawę mediów należy zasadniczo uznawać za odrębne i niezależne świadczenia – w szczególności jeżeli rozliczenie odbywa się na podstawie rzeczywistego zużycia, a najemca ma możliwość wyboru dostawcy mediów (np. może sam zawrzeć umowę z zakładem komunalnym lub energetycznym). Jeżeli jednak nieruchomość oddawana w najem wydaje się stanowić jedną całość z towarzyszącymi temu najmowi świadczeniami, to te ostatnie można uważać za jedno świadczenie wraz z najmem. Może tak być w szczególności w przypadku najmu lokali biurowych pod klucz, gotowych do użytku wraz z dostawą mediów i określonymi innymi świadczeniami, oraz krótkoterminowego najmu nieruchomości, na przykład na wakacje lub ze względów zawodowych, który jest udostępniany z tymi świadczeniami bez możliwości ich rozdzielenia. Kwestię tę rozwinął NSA w wyroku z 10 lipca 2015 r. (I FSK 944/15), w którym stwierdził, że media w postaci zużycia wody, energii elektrycznej i cieplnej, odprowadzania ścieków co do zasady powinny być uważane za odrębne świadczenia od usługi najmu, jeżeli najemca miał możliwość wyboru sposobu korzystania z danych towarów i usług poprzez decydowanie o wielkości zużycia. W przypadku natomiast wywozu nieczystości czynności te powinny być traktowane jako odrębne od usługi najmu, jeżeli najemca miał możliwość wyboru świadczeniodawcy tych usług. Zniszczenie towaru nie uchyla dostawy NSA wskazał w wyroku z 14 maja 2015 r. (I FSK 528/14), że gdy zamawiający nie odbiera zamówionych uprzednio towarów, które są następnie niszczone, mamy do czynienia z odpłatną dostawą towarów, która podlega opodatkowaniu VAT. W sprawie chodziło o przypadek, gdy producent otrzymuje zamówienie, produkuje towary, a następnie składuje towar, czekając na dalsze dyspozycje od zamawiającego (a więc zamawiający po wyprodukowaniu towaru decyduje o jego dalszym losie, np. o tym, kiedy i czy w ogóle zostanie on odebrany). Przy czym zamawiający zawsze płaci za towar, nawet gdy ma on być zniszczony. Jak wskazał sąd, w takiej sytuacji można przyjąć, że już w momencie wyprodukowania towarów kontrahent skarżącej dysponuje nimi jak właściciel, więc z tym momentem ma miejsce dostawa towarów na jego rzecz. Dalszy los towaru jest tutaj bez znaczenia. W szczególności NSA podkreślił, że w przypadku otrzymania wynagrodzenia za towar podlegający zniszczeniu nie może być mowy o tym, że jest to odszkodowanie. W momencie zniszczenia w ekonomicznym władaniu towarem pozostaje zamawiający, gdyż za każdym razem o tym, czy nastąpi dostarczenie towaru czy jego zniszczenie, decyduje wyłącznie kontrahent. Szkoda nie powstaje więc w majątku dostawcy, lecz zamawiającego. Odpłatny wynajem pojazdu pracownikowi wyklucza użytek prywatny Jak ocenił WSA w Łodzi w wyroku z 25 maja 2015 r. (I SA/Łd 435/15), dopuszczenie prywatnego użytku pojazdów służbowych przez pracowników w zamian za uiszczane przez nich wynagrodzenie nie uniemożliwia pracodawcy pełnego odliczenia VAT. W sprawie chodziło o spółkę, która w czasie wykonywania przez pracowników ich obowiązków służbowych uznaje przekazane im samochody za wykorzystywane bezpośrednio do działalności gospodarczej prowadzonej przez spółkę. Natomiast w czasie, w którym pracownicy nie będą wykonywali swoich obowiązków służbowych wynikających z działalności gospodarczej spółki, pojazdy te będą odpłatnie udostępniane tym pracownikom (we wniosku szczegółowo przedstawiono sposób wyliczenia opłaty). Organ podatkowy w wydanej interpretacji indywidualnej odmówił spółce prawa do pełnego odliczenia VAT, uznając, że takie rozwiązanie nie spełnia warunku wykluczenia ryzyka użytku prywatnego. Sąd nie zgodził się z takim poglądem i przyznał rację spółce. WSA w Łodzi ocenił, że sporządzenie stosownych umów określających warunki, zasady i opłaty dotyczące korzystania z pojazdów, wprowadzenie zasad używania samochodów do celów służbowych, nałożenie na pracowników obowiązku wprowadzania wpisów w ewidencji przebiegu pojazdu oraz monitorowanie przez spółkę ilości zużytego paliwa mogą być wystarczającymi i obiektywnymi środkami dla zabezpieczenia wykorzystania przedmiotowych pojazdów dla celów działalności gospodarczej. Inwestycja w toku to nie ZCP Wyrokiem z 25 czerwca 2015 r. (I FSK 572/14) NSA rozstrzygnął, że wnoszona aportem do spółki inwestycja budowlana w toku nie może być uznana za zorganizowaną część przedsiębiorstwa w rozumieniu przepisów ustawy o VAT. W sprawie chodziło o wniesienie aportem nieruchomości w stanie otwartym wraz z umową z wykonawcą, listami intencyjnymi z przyszłymi najemcami lokali oraz pozwolenia na budowę. Sąd uznał, że taki zespół składników nie może służyć do prowadzenia działalności gospodarczej polegającej na wynajmie lokali na moment wniesienia. Kwalifikacji podatkowej takiego aportu nie zmienia to, że w przyszłości, po zakończeniu budowy, działalność taka będzie prowadzona. Przejazd autostradą związany jest również z użytkiem prywatnym W wyroku z 3 lipca 2015 r. (I SA/Kr 669/15) WSA w Krakowie doszedł do wniosku, że koszty opłat za przejazd autostradą samochodem służbowym, wykorzystywanym przez podatnika w sposób mieszany (tj. takim, co do którego podatnik korzysta z odliczenia 50 proc. kwot podatku wykazanego na fakturach), nie zawsze są związane wyłącznie z działalnością opodatkowaną podatnika (pracodawcy). Jeżeli więc pracownik udaje się w podróż służbową takim pojazdem, to pracodawca nie skorzysta z prawa do odliczenia 100 proc. kwot podatku naliczonego od przejazdu autostradą, bo przejazd ten zawsze będzie częściowo związany z użytkiem poza działalnością gospodarczą. Tego rodzaju niekorzystnych dla podatników wyroków było w roku 2015 więcej (np. wyrok WSA w Warszawie z 15 września 2015 r., III SA/Wa 3647/14). Liczy się nie tylko zamiar, ale także faktyczne wykorzystanie 17 lipca 2015 r. WSA w Warszawie wydał wyrok (III SA/Wa 3774/14), w którym odniósł się do możliwości odliczenia przez gminę podatku naliczonego od kosztów inwestycji polegającej na budowie sal gimnastycznych. Gmina wskazała, że do tej pory wprawdzie przekazywała takie sale szkołom do używania w celach niekomercyjnych, jednak w stosunku do dwóch sal postanowiła je ponadto wynajmować odpłatnie, w ramach czynności opodatkowanych VAT. W ocenie organu podatkowego gmina, nabywając towary i usługi związane z realizacją przedmiotowych inwestycji, nie robiła tego dla celów działalności gospodarczej i nie działała jako podatnik VAT, a tym samym nie spełniała przesłanek odliczenia. Późniejsza zmiana przeznaczenia i włączenie do działalności gospodarczej nie daje – zdaniem fiskusa – prawa do korekty podatku naliczonego, gdyż nie istnieje podatek, który można odliczyć w drodze dokonania korekty. Sąd nie zgodził się z tym poglądem i uznał, że gdy zmieniły się okoliczności mające wpływ na odliczenie całości lub części podatku naliczonego, powstaje konieczność jego korekty na zasadach przewidzianych w art. 91 ustawy o VAT. W związku z tym gminie przysługiwało prawo do skorygowania uprzedniego rozliczenia VAT naliczonego. Spółka wynajmie prezesowi, ale nie uwzględni całego VAT WSA w Poznaniu wyrokiem z 27 sierpnia 2015 r. (I SA/Po 398/15) odmówił podatnikowi pełnego prawa do odliczenia VAT od pojazdu, który jest przedmiotem wynajmu na rzecz prezesa. W sprawie tej podatnik powoływał się bowiem na art. 86a ust. 5 pkt 1 lit. c ustawy o VAT, zgodnie z którym oddanie pojazdu w odpłatne używanie na podstawie umowy najmu, leasingu lub innej umowy o podobnym charakterze nie wymaga prowadzenia ewidencji przebiegu pojazdu, jeżeli oddanie w odpłatne używanie pojazdu jest przedmiotem działalności podatnika. Jego zdaniem wynajęcie samochodu prezesowi przez spółkę wypełnia ww. przesłanki odliczenia, bez konieczności prowadzenia ewidencji przebiegu. Sąd nie zgodził się jednak z takim podejściem, uznając, że taki wynajem pojazdu nie jest elementem podstawowej działalności gospodarczej spółki, co w sprawie jest okolicznością bezsporną. W takiej sytuacji nie można zasadnie twierdzić o istnieniu związku między prywatnym użytkiem tego pojazdu przez prezesa zarządu spółki w ramach zawartej umowy najmu z działalnością gospodarczą spółki. Możliwość pełnego odliczenia podatku od towarów i usług istniałaby w sytuacji, w której elementem działalności gospodarczej spółki byłby komercyjny wynajem pojazdów samochodowych osobom trzecim lub pracownikom na zasadach rynkowych. Z możliwości pełnego odliczenia VAT na podstawie art. 86a ust. 5 pkt 1 lit. c ustawy o VAT, a więc bez obowiązku prowadzenia ewidencji, skorzystać zatem mogą tylko te podmioty, które faktycznie prowadzą działalność w zakresie wynajmu pojazdów na warunkach rynkowych na szerszą skalę. Odliczenie jest możliwe również w przypadku gotowości do działania Podatnicy często mają wątpliwości związane z możliwością odliczenia VAT od usług niematerialnych, dla których są zobowiązani do regularnych płatności ryczałtowych, ale nie zawsze wiąże się to z faktycznym podjęciem jakichś działań przez usługodawcę w danym okresie rozliczeniowym. Przykładem może być stałe doradztwo prawne, za które podatnik obciążany jest co miesiąc, ale nie zawsze z niego korzysta. Takich przypadków dotyczył właśnie wyrok TSUE z 3 września 2015 r. w sprawie C-463/14, w którym Trybunał uznał, że pojęcie „świadczenie usług" obejmuje umowy dotyczące wykonania na rzecz przedsiębiorstwa usług doradztwa, w szczególności prawnego, gospodarczego i finansowego, w ramach abonamentu, w zakresie których usługodawca jest do dyspozycji zleceniodawcy w okresie trwania umowy. W stosunku do takich umów powstanie obowiązku podatkowego i wymagalność podatku następują z upływem okresu, za który ustalono zapłatę, bez względu na to, czy i ile razy zleceniodawca skorzystał z usług usługodawcy. To z kolei oznacza również, że nabywca ma prawo do odliczenia podatku naliczonego z tytułu nabycia ww. usług, nawet jeżeli faktycznie z nich nie skorzystał w danym okresie. Gmina i jej jednostki to jeden podatnik Wyrokiem z 29 września 2015 r. (C-276/14) TSUE rozstrzygnął, że podmioty prawa publicznego, takie jak gminne jednostki budżetowe, nie mogą być uznane za podatników podatku od wartości dodanej, ponieważ nie spełniają kryterium samodzielności przewidzianego w dyrektywie VAT. Stroną postępowania była wprawdzie gmina Wrocław, ale wyrok ten ma znaczenie dla wszystkich samorządów w Polsce. TSUE uznał, że o braku samodzielności przesądza to, że jednostki budżetowe będące przedmiotem postępowania głównego wykonują działalność gospodarczą powierzoną im w imieniu i na rachunek gminy Wrocław oraz że nie odpowiadają one za szkody spowodowane tą działalnością, ponieważ odpowiedzialność tę ponosi wyłącznie gmina. Co więcej, trudno mówić o ponoszeniu przez samorządowe jednostki budżetowe ryzyka gospodarczego związanego z działalnością, skoro nie dysponują one własnym majątkiem, nie osiągają własnych dochodów i nie ponoszą kosztów dotyczących takiej działalności, gdyż uzyskane przez nie dochody są wpłacane do budżetu gminy, a wydatki są pokrywane bezpośrednio z tego budżetu. Nie trzeba sprawdzać czy kontrahent wywiązuje się z obowiązków wobec fiskusa 22 października 2015 r. TSUE wydał orzeczenie w polskiej sprawie C-277/14, które może być dla uczciwych podatników istotne w walce z nieświadomym uczestnictwem w przestępczych łańcuchach dostaw. Jak wiadomo, organy skarbowe chętnie kwestionują prawo do odliczenia podatku naliczonego na podstawie zarzutu, że kontrahent nabywcy okazał się podmiotem nierzetelnym czy wręcz oszustem podatkowym. W rozpatrywanej sprawie chodziło o polskiego przedsiębiorcę nabywającego olej napędowy, który wykorzystywał w swojej działalności gospodarczej, odliczając VAT z faktur dokumentujących transakcje. W wyniku kontroli podatkowej organ podatkowy odmówił jednak nabywcy prawa do odliczenia VAT na tej podstawie, że faktury dotyczące nabycia paliwa zostały wystawione przez podmiot nieistniejący. Okazało się bowiem, że spółka dokonująca dostaw paliwa nie była zarejestrowana do celów VAT, nie składała deklaracji podatkowych i nie płaciła podatków. Ponadto nie ogłaszała rocznych sprawozdań finansowych i nie miała koncesji na obrót paliwami ciekłymi. Nieruchomość wskazana w rejestrze handlowym jako siedziba spółki była zdewastowana w stopniu uniemożliwiającym prowadzenie tam jakiejkolwiek działalności gospodarczej. Wszelkie próby skontaktowania się ze spółką bądź osobą wpisaną do rejestru jako jej prezes okazały się bezskuteczne. TSUE wskazał jednak, że organy podatkowe nie mogą w sposób generalny wymagać, żeby nabywca badał, czy wystawca faktury dysponuje danymi towarami i jest w stanie je dostarczyć oraz czy wywiązuje się z obowiązku złożenia deklaracji i zapłaty VAT w celu upewnienia się, że podmioty działające na wcześniejszych etapach obrotu nie dopuszczają się nieprawidłowości lub przestępstwa, albo żeby podatnik ten posiadał potwierdzające to dokumenty. Odmowa prawa do odliczenia wymaga więc wykazania przez organ podatkowy, że nabywca albo świadomie uczestniczył w przestępstwie, albo mógł się o nim z łatwością dowiedzieć bez sięgania po nadzwyczajne środki kontroli dostawców. Czy można odliczyć daninę od firmowej imprezy Wyrokiem z 23 października 2015 r. (I FSK 1104/14) NSA odniósł się do wątpliwości związanych z odliczeniem podatku naliczonego od wydatków na organizację imprezy integracyjnej dla pracowników firmy, ich rodzin oraz byłych pracowników, a także obowiązku opodatkowania udziału tych osób jako nieodpłatnego przekazania towarów lub nieodpłatnego świadczenia usług. NSA uznał, że obecność pracowników i ich rodzin, a także byłych pracowników może zwiększyć stopień identyfikacji pracowników z zakładem i podnieść wydajność ich pracy. W związku z tym podatnikowi powinno zasadniczo przysługiwać prawo do odliczenia podatku naliczonego. Jednakże NSA jednocześnie wskazał, że zaproszenie na festyn osób, które nie są pracownikami spółki, nie jest konieczne i niezbędne do prowadzenia działalności gospodarczej. Ponadto korzyść, jaką czerpali członkowie rodzin pracowników i byli pracownicy z zaproszenia na festyn, przeważa nad korzyścią spółki, która miałaby płynąć z polepszenia dobrostanu jej pracowników, a w konsekwencji przełożyć się na zwiększenie efektywności ich pracy. Na tej podstawie sąd doszedł do przekonania, że spełnione zostały warunki do opodatkowania udziału osób niebędących pracownikami podatnika jako nieodpłatnego świadczenia usług. Gmina może uwzględnić VAT od inwestycji Przełomową uchwałą z 26 października 2015 r. (I FPS 4/15) NSA w składzie siedmiu sędziów ocenił, że w świetle art. 15 ust. 1 oraz art. 86 ust. 1 ustawy o VAT gmina ma prawo do odliczenia podatku naliczonego z faktur zakupowych związanych z realizacją inwestycji, które zostały następnie przekazane do gminnego zakładu budżetowego, który realizuje powierzone mu zadania własne tej gminy, jeżeli te inwestycje są wykorzystywane do sprzedaży opodatkowanej podatkiem od towarów i usług. NSA wyraźnie odwołał się do orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości UE i wskazał, że z tytułu realizacji przez samorządowy zakład budżetowy powierzonych mu przez gminę zadań własnych gminy podatnikiem jest gmina, a nie zakład. W związku z tym to gmina ma prawo do odliczenia podatku naliczonego z faktur zakupowych związanych z realizacją inwestycji, które zostały następnie przekazane do gminnego zakładu budżetowego i są przez niego wykorzystywane do sprzedaży opodatkowanej, tj. świadczenia usług podlegających opodatkowaniu VAT. W tym przypadku przekazanie inwestycji pomiędzy gminą a zakładem budżetowym następuje w ramach struktury wewnętrznej tego samego podatnika VAT. Przekazanie nieruchomości za udziały to odpłatne świadczenie usług Uchwałą siedmiu sędziów z 16 listopada 2015 r. (I FPS 6/15) NSA rozstrzygnął, że przekazanie nieruchomości wspólnikowi w zamian za nabycie przez spółkę jego udziałów w celu ich umorzenia podlega opodatkowaniu VAT jako odpłatna dostawa towarów. Skład orzekający odwołał się przy tym do analogii pomiędzy wniesieniem nieruchomości aportem do spółki w zamian za udziały (które podlega VAT) a powrotnym przekazaniem tego składnika majątku w zamian za udziały własne. Uchwała oznacza, że zamknięta została droga do korzystnego podatkowo przekazania składników majątku spółek wspólnikom, co było wykorzystywane do działań optymalizacyjnych. Warto wskazać, że jeszcze przed wydaniem ww. uchwały sądy administracyjne wydawały w roku 2015 odmienne wyroki, korzystne dla podatników (np. wyrok NSA z 12 lutego 2015 r., I FSK 1814/13). Potrącenie nie da przyspieszonego zwrotu Jak wskazał NSA w wyroku z 30 listopada 2015 r. (I FSK 1292/14), przyspieszony zwrot nadwyżki VAT naliczonego nad należnym w terminie 25 dni nie będzie podatnikowi należny w sytuacji, gdy kwoty podatku naliczonego wykazane w deklaracji podatkowej wynikają z faktur zapłaconych w drodze potrącenia. Zdaniem sądu potrącenie uniemożliwia organom podatkowym kontrolę zasadności deklarowanego zwrotu przez weryfikację, że do zapłaty doszło (zwłaszcza przy większych kwotach). Wobec tego podatek może być zwrócony w przyspieszonym terminie, tylko gdy płatności za faktury zakupowe nastąpiły w formie gotówkowej lub bezgotówkowej, ale nie poprzez kompensatę. * * * Przegląd orzecznictwa dotyczącego PIT, CIT oraz innych podatków zostanie opublikowany w kolejnym numerze tygodnika „Podatki".

podatek vat zadania z rozwiązaniami